Jakub
Kuba ma 10 lat i choruje na mózgowe porażenie dziecięce z lewostronnym niedowładem
Kuba przyszedł na świat w 24. tygodniu ciąży. Od pierwszych chwil jego życie było pełne walki, najpierw o przetrwanie, później o zdrowie, sprawność i samodzielność. Skrajne wcześniactwo pozostawiło po sobie wiele powikłań, które na zawsze wpłynęły na jego rozwój. Dziś Kuba zalicza się do dzieci z niepełnosprawnością intelektualną i ruchową, dlatego wymaga stałej, systematycznej, wielospecjalistycznej terapii oraz 24-godzinnego wsparcia drugiej osoby.
Konsekwencje przedwczesnego porodu towarzyszą Kubie każdego dnia. Zmaga się z mózgowym porażeniem dziecięcym z lewostronnym niedowładem, epilepsją, autyzmem dziecięcym, brakiem mowy czynnej, niskorosłością oraz niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym. Każda z tych trudności jest ogromnym wyzwaniem, lecz Kuba mimo wszystko nie traci swojej naturalnej pogody ducha.
Jest kontaktowy na swój sposób i bardzo wrażliwy. Uwielbia samochody, a jego największą pasją jest straż pożarna, na widok wozu strażackiego jego oczy zawsze się rozświetlają. Rozpoznaje bliskie miejsca i ludzi, potrafi okazać wdzięczność uśmiechem albo przytuleniem, a jego spontaniczne gesty czułości potrafią rozbroić każdego.
Ze względu na lewostronny niedowład nawet najprostsze czynności, takie jak chodzenie, trzymanie łyżki czy zabawa, wymagają od niego ogromnego wysiłku i koncentracji. Każdy ruch, każdy krok, każdy osiągnięty cel jest efektem wielu godzin trudnej, często bolesnej rehabilitacji, ćwiczeń i terapii. Kuba jednak nigdy się nie poddaje, każdego dnia staje naprzeciw wyzwaniom z determinacją, która imponuje dorosłym.
Obecnie udaje się wprowadzać małymi krokami komunikację alternatywną, dzięki której Kuba będzie mógł lepiej wyrażać swoje potrzeby i myśli. To bardzo ważny etap, który może otworzyć przed nim zupełnie nowy świat relacji i samodzielnej komunikacji.
Aby utrzymać wypracowaną sprawność i dalej rozwijać swoje możliwości, Kuba musi uczestniczyć w regularnej, wielokierunkowej rehabilitacji. To jedyna droga, by mógł iść naprzód, powoli, ale nieustannie.
Kuba to chłopiec, który każdego dnia pokazuje, jak wielką siłę może mieć małe serce. Jego determinacja i walka o każdy najmniejszy postęp są przykładem odwagi i nadziei dla całej jego rodziny.